Πού πήγαμε πάλι: Θεατρικός περίπατος: όταν η Ιστορία συγκλονίζει

γράφει η Φαρία Χοσεΐν

Ο ιστορικός θεατρικός περίπατος με το σχολείο μου ήταν μια εμπειρία που με συγκλόνισε. 

Ξεκινήσαμε από το Σύνταγμα, εκεί που τελειώνει η παρέλαση, όμως αυτό που ακολούθησε δεν είχε καμία σχέση με γιορτή. Ήταν ένα ταξίδι στο παρελθόν, σε μια εποχή σκοτεινή και γεμάτη θυσίες. 

Καθώς περπατούσαμε στα στενά της πόλης, ένιωθα σαν να αλλάζει ο χρόνος. Τα σύγχρονα κτίρια, οι δρόμοι, οι θόρυβοι, όλα έσβηναν σιγά- σιγά και στη θέση τους έρχονταν εικόνες από τότε που οι Γερμανοί κατακτητές είχαν φυλακίσει πολλούς Έλληνες. Οι αφηγήσεις μάς μίλησαν για πείνα, φόβο, αντιστάσεις και θυσίες. Μάθαμε για νέους και νέες που πέθαναν ακόμα και για βρέφη που χάθηκαν στα πιο σκληρά χρόνια της Κατοχής. 

Αυτό που με άγγιξε πιο πολύ ήταν μια πλάκα σε έναν τοίχο με ένα γράμμα και παλιά συναισθήματα. Εκεί μάθαμε την ιστορία μιας νεαρής κοπέλα που, όταν είδε Γερμανό στρατιώτη να απειλεί μια άλλη κοπέλα, έβγαλε το τακούνι της και προσπάθησε να τον χτυπήσει για να τη σώσει. Όμως την πυροβόλησαν αμέσως στο κεφάλι. Οι δύο κοπέλες ήταν 17 και 19χρονες. Στάθηκε γενναία απέναντι στον φόβο και τη βία. Κατάφερε όμως να καθυστερήσει τους Γερμανούς, παρόλο που έπρεπε να το πληρώσει με αίμα. 

Ύστερα πήγαμε σε ένα μέρος όπου είχαν φυλακιστεί αμέτρητοι άνθρωποι που ήταν αντιστασιακοί. Ήμασταν 6 μέτρα κάτω

από τη γη. Ήταν το υπόγειο των Γερμανών. Εκεί τους άφηναν και τους βασάνιζαν. Εκεί τους στερούσαν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Εκεί, βίωναν μια σκληρή πραγματικότητα όπου η φωνή, η γνώμη και η ζωή τους δεν είχαν αξία για τους κατακτητές. Καθώς κοιτούσα γύρω, γύρω, παρατήρησα στους τοίχους γραμμένα ονόματα, ζωγραφιές, προτάσεις, ακόμα και ημερομηνίες. Ήμουν συγκλονισμένη, για κάθε λέξη που έκρυβε μια ιστορία πόνου και θυσίας. Ήταν σαν να άκουγα τις φωνές αυτών που τα είχαν γράψει. 

Κλείσαμε τα μάτια μας και αφήσαμε την ακοή μας να μας καθοδηγήσει. Οι ήχοι που ακούγαμε δεν ήταν απλώς ήχοι ήταν ψίθυροι του παρελθόντος. Η στιγμή αυτή μας μετέφερε νοερά πίσω στον χρόνο, μας ταξίδεψε ζωντανά στην εποχή εκείνη, τότε που ο φόβος και η ελπίδα συμβίωναν στους δρόμους της πόλης. 

Φεύγοντας, ένιωθα διαφορετικά. Σαν να κουβαλούσα μέσα μου ένα κομμάτι αυτής της ιστορίας. Σαν να είχα γνωρίσει, έστω και λίγο, αυτούς τους ανθρώπους που πάλεψαν για την ελευθερία μας. Ήταν μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ. 

Στοιχεία της παράστασης